از انفجار ستاره ها تا بازوهای قدرتمند کهکشان

ماهواره های حس کننده
حس کننده های از راه دور فضایی
دی ۱۰, ۱۳۹۵
کهکشان های فعال
کهکشان های فعال
دی ۱۲, ۱۳۹۵
جهان و کیهان

کیهان شناسی عبارت است از مطالعه تکامل عالم وجود که شامل تئوری چگونگی پیدایش خورشید نیز می شود. عقیده بر این است که ۱۲ الی ۱۸ میلیارد سال قبل دنیا دارای یک آغاز پرتلاطم به همراه انبساط یک هسته آتشین مشهور به بیگ بنگ یا انفجار بزرگ داشته است. کهکشان راه شیری یکی از توده های ابری شکل بی شمار از محصولات آن انفجار است که عمدتا از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است. منظومه شمسی ما به صورت ابری از گازهای بین ستاره ای (اساسا از هیدروژن) که احتمالا از باقی مانده های انهدام نسل های قبلی ستارگان و نخستین عناصر پیدایش جهان تشکیل شده ظهور کرده است. نظریه ای وجود دارد که بر آن اساس ذکر می گردد که بعضی از انواع موج های ضربه ای که شاید از انفجار ستاره های نزدیک تولید شده و یا موج کیهانی که از حرکت بازوهای مارپیچی کهکشان ما ایجاد گردیده موجب آشفتگی ابرهای گازی شده و در نهایت باعث متراکم شدن آنها در محل های خاص گردیده است. این مناطق با تراکم بالا توسط جاذبه به سمت ملکول های مجاور کشیده شده و ابرهای گازی شروع به شکل گیری مارپیچی در یک شکل صفحه مانند نمودند.
بعضی از خوشه های این مدار تشکیل یافته از هسته اصلی و از طریق عملیات به هم پیوستگی (برخورد و ذوب شدن) با دیگر خوشه ها، بالاخره به صورت آن چه که هم اکنون به نام سیاره ها و قمرها معروف هستند به هم آمیخته شدند.
حلقه خرده سیارات در اطراف خورشید بین مدارهای مریخ و مشتری بنطر می رسد محلی باشد که این فرآیند برای تشکیل دیگر سیارات فرصت کافی پیدا نکرد. سیاره ها اصولا در صفحه استوای خورشید معروف به “دایره البروج” قرار گرفته و در جهت مشابه حول خورشید در گردش هستند.
همچنان که جرم در مرکز این فعالیت رو به رشد بود، فشار و دما نیز افزایش یافته و عناصر با یکدیگر محکم تر و محکم تر شدند تا این که شرایطی حاصل گردید که یک نقطه بحرانی پدیدار شد و هسته مرکزی به طریق یک فرآیند “امتزاج هسته ای خودانگیزشی” منفجر گردید. فرآیندهای بیشتری در طی ۴/۶ میلیارد سال رخ داد تا این که منظومه شمسی به شکلی که امروزه مشاهده می گردد پدیدار شد.
خورشید ما یک ستاره بارز در یک کهکشان نمونه بوده که دارای حدود ۲۰۰ میلیارد ستاره در یک جهانی که شاید بیش از یک میلیارد کهکشان دارد می باشد. خورشید واقع در فاصله ۳۰ هزار سال نوری (یک سال نوری مطابق با فاصله ای است که نور در یک سال خورشیدی می پیماید که برابر با ۹۵۰۰ میلیارد کیلومتر می باشد) از مرکز کهکشان مارپیچی ما بوده که عرض آن حدود ۱۰۰ هزار سال نوری است. خورشید دارای مدت مداری حدود ۲۰۰ میلیون سال و سرعت مداری حدود ۲۵۰ کیلومتر بر ثانیه حول کهکشان راه شیری دارد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *