کهکشان های فعال
کهکشان های فعال
دی ۱۲, ۱۳۹۵
سیستم فضاپیما طراحی اولیه ماهواره
پایه های سیستم فضاپیما و طراحی ماهواره
دی ۱۷, ۱۳۹۵
ستاره منظومه شمسی

خورشید دارای جرمی برابر با ۱۰۳۰ × ۲ کیلوگرم بوده که از ۷۸ درصد هیدروژن، ۲۰ درصد هلیوم و ۲ درصد از عناصر سنگین تشکیل شده است. این مواد اغلب در شکل پلاسما بوده که مخلوطی همگن از عناصر یونیزه شده و الکترون های گسسته شده ی آنها می باشد. چگالی خورشید از حدود kg/m۳ ۱۰۵ در هسته  مرکزی آن (۵ برابر بیش تر از اورانیوم) تا   kg/m۳ ۱۰-۴  در سطح آن که مشهور به فوتوسفر است تغییر می کند. شعاع خورشیدی (RS) در فوتوسفر حدود ۶۹۶ هزار کیلومتر می باشد. به منظور مقایسه به این نکته توجه داشته باشید که چگالی آب kg/m۳ ۱۰۰۰ بوده، جرم زمین (ME) برابر با ۱۰۲۴ × ۶ کیلوگرم است و شعاع زمین (RE) برابر با ۶۳۷۸ کیلومتر می باشد. خورشید دارای یک نرخ دورانی است که نسبت به عرض های جغرافیایی تفاوت خواهد داشت، تقریبا ۲۵ روز در هر چرخش در خط استوا و حدود ۳۰ روز در هر چرخش در نزدیکی قطب های خورشیدی می باشد. خورشید از ۶ منطقه اصلی تشکیل شده است:

اجزا تشکیل دهنده خورشید

هسته مرکزی

هسته مرکزی خورشید منطقه ای است که در آن تبدیل جرم به انرژی صورت می پذیرد. دما در این ناحیه، حدود ۱۰۶ × ۱۵ درجه کلوین و چگالی حدود kg/m۳ ۱۱۰۰۰۰  می باشد، که این شرایط برای عملیات همجوشی هسته های اتم هیدروژن به هسته های اتم هلیوم که به همراه آزاد کردن انرژی خواهد بود کافی می باشد. تقربیا در هر ثانیه ۴ میلیارد کیلوگرم از جرم خورشید تبدیل به انرژی شده که توانی برابر با ۱۰۲۳x۴ کیلووات تولید می کند. برای این فرآیند و ادامه آن حداقل برای چند میلیارد سال دیگر سوخت کافی در خورشید وجود دارد.

منطقه تشعشعی

در ناحیه ای از خورشید معروف به منطقه تشعشعی، انرژی تولید شده در هسته مرکزی به صورت آهسته و به وسیله فرآیند جذب و بازتافت اشعه های گاما، اشعه های ایکس و فوتون های ماورای بنفش (UV) از یک لایه به لایه دیگر به سمت بالا انتقال داده می شود.

منطقه جابه جایی

از طریق این ناحیه جابجایی اصلی انرژی که همان کُنوکسیون (حمل کردن) انرژی است به وسیله حباب های گاز گرم که تا رسیدن به سطح خورشید در حال جوشش هستند صورت می پذیرد. با استفاده از یک تلسکوپ این حباب ها قابل مشاهده هستند که همانند نقش های تار و پود بافته شده روی سطح خورشید موسوم به برآمدگی (گرانولاسیون) نمایان می شوند. تخمین زده می شود که انتقال انرژی تولید شده در هسته خورشید حدود ۱۰ میلیون سال طول کشیده که از طریق مناطق تشعشعی و جابه جایی به سطح خورشید (فوتوسفر) رسیده و در آن جا این انرژی به منظومه شمسی آزاد گشته است.

فوتوسفر خورشید

این منطقه سطح خورشید نسبتا لایه نازکی است (فقط دارای حدود ۳۰۰ کیلومتر ضخامت است) که از گازهای گرم تشکیل شده و انرژی ایجاد شده در لایه های زیرین را جذب نموده و سپس به فضای اطراف منتشر می کند. کلیه تشعشعات الکترومغناطیسی شامل بر طول موج های قابل دید که ما در اطراف زمین مشاهده می کنیم از همین منطقه خورشیدی ساطع می گردد. از آن جایی که شکل مریی خورشید با همین لایه قابل مشاهده است، این لایه معروف به سطح خورشید است، اگرچه جسم خورشیدی در ماورا این لایه بسط یافته است. دمای فوتوسفر تقریباً ۶۰۰۰ درجه کلوین است که این تعیین کننده خصوصیات بخشی از تابش های خورشیدی می باشد.

کرموسفر خورشید

لایه ای از گاز که بالاتر از لایه فوتوسفر می باشد معروف به کرموسفر بوده و تقریبا تشکیل دهنده آتمسفر خورشید است. یک نمودار دمایی برای این لایه وجود دارد که در ابتدا تا حد ۴۰۰۰ درجه کلوین کاهش یافته و سپس سریعا تا ۱۰۶ درجه کلوین افزایش می یابد (اگرچه مفهوم دما با این فواصل عظیم بین ذرات معنای خود را از دست می دهد). چگالی در بین لایه کرموسفر به حدی کم است که تابش های الکترومغناطیسی از لایه فوتوسفر در حین عبور از این منطقه تحت تأثیر چندانی قرار نمی گیرند.

کرونا یا تاج خورشیدی

در نهایت کرونا لایه ای از گازها است که تا میلیونها مایل از سطح خورشید ادامه دارد. دما در این ناحیه بالا بوده، و چگالی گازها دارای مرتبه ای با kg/m۳ ۱۰-۱۱  می باشد. کرونا یا هاله خورشیدی را می توان در هنگام کسوف کامل به صورت یک نوار نورانی در اطراف محیط کره ماه مشاهده کرد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *