شکل گیری کهکشان
از دینامیک کهکشان تا شکل گیری آن
دی ۲۶, ۱۳۹۵
خوشه های کهکشانی
خوشه های کهکشانی
بهمن ۱۰, ۱۳۹۵
کهکشان های رادیویی

در برخی کهکشان ها انفجارهایی با شدت فوق العاده زیاد مشاهده می شود که این قبیل انفجارها در مناطق مرکزی کهکشان ها رخ می دهند و باعث می شوند تا ذرات با سرعت های نزدیک به سرعت نور در دو ستون خلاف جهت به بیرون پرتاب شوند. حال اگر چنین ستونی به یک ابرگازی که در سرتاسر یک کهکشان یا خارج آن پخش شده است برخورد کند به وسیله میدان مغناطیسی (که همواره در چنین ابری وجود دارد) تغییر جهت خواهند داد و ذرات اطراف میدان مغناطیسی با همان سرعت قبلی به حرکت در می آیند. چنین حرکت دایره واری موجب می شود که الکترون ها به خاطر فرآیندی شبیه آنچه در سحابی خرچنگ رخ می دهد امواج رادیویی گسیل کنند، در نتیجه دو دسته گسیل رادیویی تولید می شود. فوران های شدید کهکشان های رادیویی بسیار پر انرژی تر از فوران های ابر نواختری هستند، هر چند یک ابرنواختر می تواند به طور موقت مانند یک کهکشان بدرخشد.

انرژی انفجاری در یک ابرنواختر از مرتبه ۱۰۵۱ ارگ است و انفجارهای شدید کهکشان های رادیویی مقادیر عظیم تری انرژی آزاد می کنند که حوزه آن حداقل از حدود ۱۰۵۴ تا حدود ۱۰۶۰ ارگ می باشد. این انرژی آنقدر زیاد است که در پاره ای از موارد در طی روز هم در آسمان زمین دیده می شوند. برخی از ستاره شناسان معتقدند که انرژی موجود در توده ای به جرم یک میلیون برابر خورشید ممکن است در اثر نابودی به بیش از ۹۴ عنصر تفکیک شود.

فرض کنید جرمی در مرکز کهکشان راه شیری به شدت فشرده شود، یعنی ستاره ای با جرمی حدود صدها میلیون برابر جرم خورشید در منطقه ای نه چندان بزرگ تر از منظومه شمسی محبوس شده باشد، به دلیل میدان های گرانشی بسیار قوی انتظار می رود که سرعت حرکت این چنین جرم فشرده ای به سرعت نور نزدیک شده باشد. تغییرات ناگهانی در این حرکات می تواند به پرتاب انفجار آمیز ستون های عظیم ذرات ختم شود و باعث به وجود آمدن کهکشان های رادیویی شود. البته این کهکشان ها نادر هستند و شاید از هر هزار کهکشان تنها یکی در میان کهکشان رادیویی قرار بگیرد. به عنوان مثال، اگر در کهکشان M۸۷ یک فواره از نور به سمت مرکز کهکشان گسیل شده باشد این فواره حاصل الکترون های پرسرعتی است که در مارپیچ هایی حول یک میدان مغناطیسی حرکت می کنند، بنابراین نور مریی مشاهده شده از فواره کهکشان M۸۷ تابش سنکروترون است نه نور ستاره.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *