سیستم فضاپیما طراحی اولیه ماهواره
پایه های سیستم فضاپیما و طراحی ماهواره
دی ۱۷, ۱۳۹۵
کهکشان های رادیویی
کهکشان های رادیویی
بهمن ۹, ۱۳۹۵
شکل گیری کهکشان

مطالعات اخیر در مورد دینامیک کهکشان ها نتایج حاصل از مطالعات سینماتیک ستارگان در کهکشان را در ۲۰ سال گذشته تایید می کند. در مقیاس های بزرگتر از هسته کهکشان تعامل فیزیکی غالب، گرانش است که منبع گرانش ماده ای است که تابش های الکترومغناطیسی قابل ملاحظه ای ندارد. این ماده تاریک هم اکنون از طریق عدسی گرانشی قابل مشاهده است. عدسی گرانشی خمیدگی و انحنای نسبی نور حاصل از کهکشان های دور دست است. هنگامی که نور از کنار خوشه های بزرگ کهکشانی عبور می کند ماده تاریک رفتار بسیار متفاوتی نسبت به اجسام دیگر دارد. ماده تاریک فقط تحت شرایط گرانش است که با اجسام دیگر واکنش نشان می دهد. در نتیجه ذرات ماده تاریک با ذرات دیگر (چه تاریک و چه غیره) برخورد نمی کنند. در حقیقت ماده تاریک فوتون از خود گسیل نمی کند، یعنی به راحتی انرژی از دست نمی دهد که باید به آن در مطالعه شکل گیری کهکشان ها توجه کرد. گرانش اساسی ترین عامل شکل گیری کهکشان ها است که ابتدا توسط لاندایو و لیف شیتز از انستیتو فیزیک مسکو در دهه ۱۹۵۰ مطرح شد و بعدها توسط جیم پیبلز از دانشگاه پرینستون ایالات متحده امریکا در طی دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بسط و گسترش یافت. نکته مهم و کلیدی، ناپایداری نواحی کوچکی است که با ماده متوسط در جهان رشد می کند. تجزیه تغییرات چگالی ماده با افزایش زمان، در جهان اولیه افزایش می یابد و در نهایت به حدی می رسد که منفجر شده و جرمی ایجاد می کند که دارای گرانش است. به عبارت دیگر این نیروی جاذبه است که اجرام را در کنار هم نگه می دارد. برای دسته ای گسترده از شرایط آغازین فقدان چنین اجسامی را می توان با استفاده از روش ساده و بسیار صحیحی که سال ۱۹۷۴ توسط بیلی پرسی و پلی اسچستر در دانشکده هاروارد ایالات متحده ابداع شد محاسبه کرد. ناپایداری گرانشی باعث شکل گیری کهکشان ها می شود. گرچه جزییات دقیق بستگی به ماهیت ماده تاریک دارد، اما تنها در شرایط عادی، شکل گیری کهکشان از الگویی که ابتدا در سال ۱۹۷۸ توسط سایمون وایت و مارتین رییس در دانشگاه کمبریج بریتانیا ارایه شد تبعیت می کند. ناپایداری گرانشی که روی ماده تاریک در حال عمل کردن است منجر به تشکیل هاله هایی شبیه ماده تاریک مانندی می شود که جاذبه دارد. این هاله ها همان موادی هستند که به طور کروی توزیع شده اند و در مرکز بیشترین چگالی را دارند. گازی که تصور می شود به خوبی با ماده تاریک مخلوط شده در متلاشی شدن آن نقش دارد و با تغییرات آب و هوایی گرم ماده تاریک نیز گرم می شود. درست پیش از برخورد و تلاش ناشی از گرانش، گشتاورهای گرانشی حاصل از اجرام مواد همجوار، اندازه حرکت زاویه ای را هم برای گاز و هم برای ماده تاریک فراهم می کند. این امر توسط فرد هویل در دانشگاه کمبریج در سال ۱۹۴۸ مطرح شد. این بدان معنی است که برخورد و انفجار اولیه به تشکیل یک صفحه گازی مدور می انجامد که بعدها تبدیل به کهکشان می شود. به هر حال قبل از آن گاز داغ باید با تابش یا ترکیب مجدد و یا دیگر فرایندهای فیزیکی سرد شود. میزان سرد شدن بستگی به چگالی و درجه حرارت گاز دارد و در انتقال به سرخ بالا هنگامی که جهان چگال تر بوده بیشتر اثر داشته است. نیروی گریز از مرکز صفحه باعث می شود که ماده موجود در آن به قطعات کوچک تبدیل شود و ستاره به وجود آید، اما فرایندهای انجام شده در آن هنوز به خوبی شناخته نشده اند. در این توصیف ساده اجزا کروی کهکشان ها تنها توسط اجزای متصل کننده کهکشان های صفحه ای تشکیل می شوند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *